سندرم بی قراری پا

علائم ,سندرم ,درمان ,شوند ,توانند ,افراد ,تکان خوردن ,حرکات دوره ,پزشکی مانند ,دارو درمانی ,علائم خفیف ,برای کنترل علائم

سندرم پای بیقرار ( RLS ) چیست ؟

سندرم پای بیقرار یک اختلال مرتبط با احساس و حرکت است. افراد دچار این سندرم زمانی که می خوابند و دراز می کشند حسِ ناخوشایند و آزار دهنده ای را در قسمت های مختلف بدن خود احساس می کنند. این حس ناخوشایند در اکثر مردم باعث می شود آنها تمایل زیادی به تکان خوردن و جابجایی داشته باشند و این امر نیز گاها به آنها کمک می کند. اما مشکل اینجاست که این همه تکان خوردن باعث می شود خوابیدن بسیار دشوار یا ناممکن شود.

سندرم پای بیقرار معمولا روی پاها تاثیر می گذارد اما می تواند همچنین  روی بازوها، تنه و حتی اندام خیالی ( اندامی که قطع شده اما فرد همچنان آن را احساس می کند ) اثر بگذارد.

زمانیکه شما خواب کافی و مناسب نداشته باشید در طول روز خسته و خواب آلود خواهید بود بنابراین اگر مشکل خاصی در زمینه خوابیدن دارید بهتر است به پزشک مراجعه کنید.

عوامل ایجاد کننده سندرم بیقراری پا :

عموما دلیل روشنی برای این سندرم وجود ندارد. این مشکل در خانواده هایی که سابقه آن را داشتند بیشتر بروز می کند. بعضی وقت ها می توان یک دلیل واضح برای سندرم پای بیقرار پیدا کرد مانند کمبود آهن. که در چنین شرایطی درمان می تواند مشکل را برطرف کند.

زنان گاها زمانیکه باردار هستند به این عارضه دچار می شوند.

مشکلات دیگری که می تواند با سندرم پای بی قرار در رابطه باشند شامل نارسایی کلیوی، ارتریت روماتیسمی، دیابت، آسیب عصبی، کم خونی و پارکینسون، می باشند. اما بسیاری از افرادی که دنبال درمان این سندرم هستند دچار هیچ یک از مشکلات بالا نیستند.

علائم :

از علائم اصلی سندرم پای بی قرار می توان به تمایل شدید به تکان خوردن و جابجا شدن اشاره کرد چراکه افراد با این سندرم یک حالت ناراحت و بعضی اوقات دردناک را در اعماق عضو بدن خود احساس می کنند. بعضی از افراد مشکل خود را با کلماتی همچون دردناک، مورمور شدن، و یا حس سوزن سوزنی شدن توصیف می کنند. علائم معمولا 15 دقیقه بعد از دراز کشیدن و یا بی حرکت ماندن برای مدت طولانی ( مانند وقتی در سفر هستید ) بروز می دهند. اگر این علائم مرتبا تکرار شوند به گونه چشمگیری مانع خوابیدن و استراحت کردن می شوند و این باعث بروز خستگی و کم شدن کارایی در طول روز می شود.

پس از به خواب فرو رفتن، افراد دچار این سندرم با حرکات بی اختیار و تکان های سریع که به آن حرکات دوره ای عضو گفته می شود، مواجه می شوند. این حرکات می توانند باعث از خواب پریدن افراد شوند. حرکات دوره ای می توانند در طول روز هم رخ دهند. البته اکثر مردم در چنین شرایطی شروع به راه رفتن و قدم زدن به اطراف می کنند. بنابراین این حرکات دوره ای زمانیکه افراد بیدار باشند چندان اهمیتی ندارند.

علائم می توانند از کودکی شروع شوند و یا در هر دوره ای از زندگی بروز پیدا کنند. علائم در ابتدا می توانند خفیف بوده و به ندرت اتفاق بیافتند اما این امر با گذشت زمان بدتر می شود. افراد بالای 50 سال اغلب دچار این عارضه می شوند. همچنین در زنان باردار بعد از هفته 20ام ، علائم می توانند شدیدتر شوند.

درمان :

پایه و اساس درمان سندرم پای بی قرار، علائمی است که فرد به آن دچار شده و شدت آنها است. انجام ورزش منظم و خواب کافی می تواند علائم خفیف را از بین ببرد. همچنین زمانی که علائم شدید باشند و بر عملکرد فرد در طول روز اثر منفی بگذارند، دارو درمانی می تواند موثر باشد. اگر علائم فرد ناشی از دیگر مشکلات پزشکی مانند کمبود آهن و کم خونی باشند، ابتدا لازم است که این مشکلات درمان شوند.

درمان ابتدایی :

عوض کردن عادت های روزانه بعضا می تواند برای کنترل علائم خفیف و میانه، کافی باشد. کش دادن بدن، پیاده روی، ورزش منظم، استحمام با آب سرد یا داغ، ماساژ، کم کردن وزن اگر اضافه وزن دارید، پرهیز از دخانیات و کافئین، همه می توانند علائم شما را کاهش دهند.

اگر علائم به سبب دیگر حالات پزشکی مانند دیابت و یا فقر آهن باشند، ابتدا این علائم باید درمان گردند.

در دوران بارداری، پزشک برای درمان احتمالا از روش های سنتی مانند ورزش و ماساژ برای کنترل علائم شما استفاده می کند.

در کودکان برای درمان معمولا از داروها استفاده نمی شود. ابتدا با ورزش منظم و رعایت یک برنامه خواب مناسب سعی می شود مشکل را برطرف کنند. اگر این روش ها کارساز نبود آنگاه دارو درمانی ممکن است گزینه بعدی باشد.

درمان مداوم :

اگر علائم شما بهبود پیدا نکنند، داروها می توانند به کنترل آنها کمک کنند. بعضی از این داروها شامل :

·         Dopamine agonistها مانند Ropinirole

·         Anticonvulsantها مانند Gabapentin

·         Opiodها مانند Oxycodone

·         Benzodiazepineها مانند Diazepam

همچنین پزشک ممکن است داروهایی مانند Zolpidem یا Eszopiclone بصورت تنها و یا با دیگر داروهای Dopamine agonists ( دوپامین یک هرمون انتقال دهنده عصبی است که بر کنترل حرکات بدن تاثیر می گذارد. Dopamine agonists بصورت مستقیم آن دسته از عصب های مغز را که بصورت عادی توسط دوپامین تحریک نمی شوند را تحریک می کنند ) و یا Opiodها ( افیون ) و یا بهمراه Anticonvulsant ( داروهای ضد تشنج ) تجویز کند.

لازم است که پیش از مصرف داروها با پزشک خود مشورت کنید و او را در جریان وضعیت خود در حین درمان قرار دهید. همچنین اگر داروهای دیگری نیز مصرف می کنید باید پزشک خود را از نحوه مصرف آنها مطلع سازید. داروهایی با کاربرد متفاوت می توانند برای سندرم بی قراری پا تجویز شوند. مانند ضد افسردگی ها که در بعضی افراد علائم سندرم بی قراری پا را بهبود می بخشد و برای بعضی دیگر این علائم را بدتر می کنند.

ادامه مطلب سندرم بی قراری پا ا